Ołowiany Świt (Recenzja)

Od dnia premiery gry "Stalker" zakochałem się w klimacie czarnobylskiej zony. W anomaliach mogących uraczyć zwiedzających drogocennymi artefaktami jak i pocałunkiem śmierci. W mutantach od najmniejszych tuszkanów, po postawne pijawki. Sama idea zony, która nie wybacza błędów i rutyny fascynowała mnie niemiłosiernie. Dlatego tez sięgnąłem po "Ołowiany świt", który oddal wszystko to, co dla mnie jest kwintesencją w grze. 

Całkowicie Cię rozumiem.

Ciekawostką jest, ze w tekst zgrabnie zostały wplecione cytaty z utworów Jacka Kaczmarskiego, którego twórczość uwielbiam. 

Bohaterem powieści jest Misza - Polak, który porzucił wygodne życie na "wielkiej ziemi", by zostać stalkerem i przemierzać niezbadana zonę ze swym wiernym zbawicielem (strzelbą) u boku. Fabula skupiona jest na poszukiwaniu przez głównego bohatera informacji na temat tajemniczych laboratoriów rozmieszczonych w zonie. Miś, który uchodzi za samotnika nie zawsze zapuszcza się w nieznane sam, niejednokrotnie towarzyszą mu zaprzyjaźnieni stalkerzy, którzy nie szczędzą drwin z pochodzenia Miszy, jak i jego kaleczonej wymowy języka rosyjskiego.

Humor idealnie trafił w mój gust.

Szczerze mówiąc nie mam do czego się tu przyczepić, ponieważ klimat samej zony oddany jest idealnie. Miejsca, które odwiedza protagonista opisane są szczegółowo, ale w taki sposób, ze nie zanudzają czytelnika, a dane lokacje widać przed oczami. Wszelkie starcia z bandytami, wojskowymi czy mutantami przebiegają dynamicznie, a dobór słów sprawia, że nie maja one archaicznego wydźwięku. Dialogi napisane są w swojski sposób, jak na czas i miejsce wydarzeń przystało. Humor jest iście czarno-sucharowy i jestem w pełni świadom, że nie trafi do każdego, jednak mnie bawił do samego końca. Jednym słowem jest to kawał dobrej książki, która zaspokoi fanów i z ręką na sercu mogę polecić ją każdemu, kto z zoną jeszcze nie miał do czynienia. W mojej ocenie mocne 9/10.